Moj sin Džihadist

[:en] Sally Evans with a photograph of her son, Thomas, who was shot by the Kenyan army after becoming an Al-Shabaab fighter in Somalia. (source: Channel 4) [:bs] Sali Evans sa fotografijom sina Tomasa koji je ubijen od strane Kenijske vojske nakon što se pridružio pokretu Al-Shabaab u Somaliji (izvor: Channel 4)

Kako je prosječni britanski tinejdžer završio boreći se u Somaliji kao član Al Šababa – grupe povezane s Al-Kaidom?

Dokumentarni film Petera Bearda “Moj Sin Džihadist slijedi život traumatizirane majke Sali u njenoj borbi da shvati transformaciju otuđenog sina iz ‘’normalnog tinejdžera’’ u Abdul Hakima, nasilnog Islamističkog ekstremistu. Kroz objektiv posmatramo majku koja je razapeta između ljubavi prema svom djetetu i zgražavanju nad njegovim djelima u dalekoj zemlji. Kako sama priznaje, ‘’Stidim ga se, ali još uvijek je moj sin’’.

Dokumentarni film većinski snimljen u Velikoj Britaniji oslikava tamnu realnost engleskog života u predgrađu. Predstavljena nam je priča Tomasovog djetinjstva dok odrasta u agnostičkom, običnom britanskom domaćinstvu. Ubrzo nam postaje jasno da je Tomasov život obilježen nizom neugodnosti; uključujući oca koji je napustio porodicu, grupu “loših” prijatelja, gubitak djevojke i lakša krivična dijela. Iako je ovo grupa negativnih i potencijalno štetnih iskustava, ipak se ne radi o stvarima potpuno neobičajenim u modernoj Britaniji, i ne objašnjava nam u potpunosti njegov ubrzani prelaz u svijet nasilnog islamističkog ekstremizma.

Tomas Evans tokom proslave 14-og rođendana u svojom kući u selu Buckinghamshire (izvor: Channel 4)

Tomasovo interesovanje za Islam razvilo se dok je još imao 18 godina, i u Gazi posjetio džamije. Kao rezultat prelaska na Islam, njegov odnos s majkom i bratom se pogoršao. Priča se nastavlja Tomasovim boravkom u Somaliji. Jedini način održavanja kontakta između majke i sina su, izuzetno rijetku, telefonski pozivi. Svjedoci smo postojanja trinaestogodišnje Tomasove supruge u Somaliji, koja stupa u kontakt sa Sali.

Očajna i isfrustrirana, Sali traži pomoć stručnjaka za de-radikalizaciju, Majk Jervisa, koji radi za muslimansku humanitarnu organizaciju Active Change Foundation (Fondacija aktivnih promjena). Majk je izuzetno pozitivna ličnost, s ohrabrujućim stavom i živopisnim načinom izražavanja. On u glavnim crtama objašnjava strategiju koju Sali treba slijediti u pokušaju ubjeđivanja sina da se vrati kući. Ipak, kroz film ne saznajemo da li je ova strategija bila uspješna ili ne.

LOCALS
Tomas Evans nakon pridruživanja terorističkoj grupi Al-Shabaab koja pripada odredu Al-Qaide (izvor: The Telegraph)

Sali uskoro prepoznaje sina u jednoj od slika ubijenih boraca objavljenih na Tviteru. Čak i u tom momentu, kao što je slučaj kroz ostatak filma, njene emocije ne izlaze na površinu u potpunosti i njeno lice nam otkriva samo bespomoćnost. Nedugo nakon spoznaje o smrti sina, ponovo se susrećemo s njenim konfliktnim emocijama. Dok oplakuje smrt sina, u isto vrijeme izjavljuje: ”On će goriti u paklu”.

Predstavljena nam je slika mladog čovjeka koji je izgubio nadu u samog sebe i u svijet oko sebe- savršeni uslovi unutar kojih se mogu razviti regrutacija i radikalizacija.

Film nam oktriva postojanje taktičkog i ekstenzivnog sistema regrutacije, koji vreba nad slabijim lako povodljivim umovima, zbog regrutacije ljudi i popunjavanja činova unutar ekstremističkih grupa koje se bore u inostranstvu. Ovo je podsjetnik da Tomasov slučaj nije raritet i da postoji oko 1000 mladih Britanaca koji su napustili zemlju postajući dio sličnih grupa. Ipak, ovaj film nije, u srži, priča o Islamističkom ekstremizmu. Radi se o tužnoj priči jedne majke, njenog sina i njihove lične tragedije.

Film “Moj sin Džihadist” premijerno je prikazan na Balkanu u sklopu Trećeg WARM Festivala. Festival je održan je u Sarajevu od 26. juna do 2. jula 2016. godine. Organizovan od strane WARM Fondacije, u saradnji s Centrom za postkonfliktna istraživanja (CPI), WARM Festival okuplja umjetnike, reportere, akademike i aktiviste koji rade u oblasti savremenih konflikata.

James Hill

James Hill je bivši pripravnik Centra za postkonfliktna istraživanja u Sarajevu. Diplomirao je istoriju i političke nauke na Univerzitetu u Leicesteru u Engleskoj, gdje je prilagodio svoje studije ka BiH i ostatku bivše Jugoslavije. James je posebno zainteresovan za grad Sarajevo i njegovu istorijsku pozadinu kao mjesto susreta kultura i smatra da Bosna ima vitalnu ulogu kao most između istočne i zapadne strane, pogotovo u vremenu sve šire nestabilnosti u evropskim i međunarodnim odnosima. On smatra da je BiH često ignorisana od strane većih država, uključujući i njegovu matičnu državu Veliku Britaniju.

Vezani članci

Podsjećanje na masovne grobnice u Batajnici kroz filmsku umjetnost
"Kako arhivirati ili zabilježiti detalje masakra države koja želi da sakrije svoje masakre?" Srbijanski redatelj Ognjen Glavonić je pokušao da uradi ovo sa svojim najnovijim filmom Dubina dva.
Goran Milić: “Negativnost” je zajednička odlika Balkana
Milić vjeruje da "cijeli Balkan ima jednu zajedničku odliku — negativnost. Ova sklonost ka pesimizmu ima svoje korijene, ali je s vremenom “negativnost“ prerasla u kulturnu normu. Navika da se oko svega jadikuje, od priče o bolesti i nepravdi koja dolazi zajedno sa nedostatkom novca. Pa ipak, upravo taj sumorni ambijent je inspirisao Milićevu ideju da pokaže ono što oni prije njega nisu —potencijal Bosne i Hercegovine.

Komentarišite

Vaša email adresa neće biti objavljena. Obavezna polja su označena sa *



Dobitnici Nagrade za interkulturalna dostignuća od strane Austrijskog federalnog ministarstva za Evropu, intergracije i spoljne poslove.

Post-Conflict Research Center
Prijavite se na našu mailing listu